Strona Główna
  AKTUALNOŚCI    ||    GARNIZONOWE ZESPOŁY CARITAS    ||    WYDAWNICTWO    ||    KONTAKT

 

Droga Krzyżowa

Płyta CD - nr kat: COPWP 19 - nakład wyczerpany
Kaseta - nr kat: COPWP 20

                                                                          

Wykonawcy:
Chór Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego,
Orkiestra Koncertowa Wojska Polskiego im. Stanisława Moniuszki.
Soliści: Joanna Łukaszewska - sopran, Sebasian Gunerka - baryton.
Ks. Kazimierz Szymonik - narracja.
Dyrygent Grzegorz Mielimąka.
Muzyka Marian Sawa. Opracowanie tekstów ks. Kazimierz Szymonik.
Wyboru tekstów dokonał ks. Kazimierz Szymonik.

1. Prolog
2. I Pan Jezus na śmierć skazany
3. II Pan Jezus bierze krzyż na swoje ramiona
4. III Pan Jezus upada po raz pierwszy pod krzyżem
5. IV Pan Jezus spotyka matkę swoją
6. V Szymon z Cyreny pomaga Panu Jezusowi nieść krzyż
7. VI Weronika ociera twarz Panu Jezusowi
8. VII Pan Jezus upada po raz drugi pod krzyżem
9. VIII Pan Jezus pociesza płaczące niewiasty
10. IX Pan Jezus upada po raz trzeci pod krzyżem
11. X Pan Jezus obnażony z szat
12. XI Pan Jezus do krzyża przybity
13. XII Pan Jezus umiera na krzyżu
14. XIII Pan Jezus zdjęty z krzyża
15. XIV Pan Jezus do grobu złożony
16. Epilog

Oto idziemy do Jerozolimy, mówił Pan Jezus do swoich uczniów. Oto zmierzamy do Niebieskiego Jeruzalem - mówią o sobie dziś uczniowie Chrystusa. Jesteśmy w drodze. Drogi Boże prowadzą do życia. Jezus jest prawdziwą Drogą, która prowadzi do Prawdy i Życia.
W Dziejach Apostolskich chrześcijaństwo pierwszego wieku nazywa siebie "drogą". Pierwsi chrześcijanie mieli świadomość znalezienia prawdziwej drogi, która nie była prawem, lecz Osobą - Jezusem Chrystusem. W Nim dokonała się Pascha - Przejście ze śmierci grzechu do życia w Bogu. W Nim, w Jezusie Chrystusie, mamy dostęp do Ojca.
Droga krzyżowa to nabożeństwo upamiętniające przejście Jezusa Chrystusa z krzyżem ulicami Jerozolimy, z pretorium Piłata, gdzie wydano wyrok śmierci przez ukrzyżowanie, na niewielkie wzgórze zwane Golgota, gdzie wykonano wyrok. Spośród czternastu stacji drogi krzyżowej, dziewięć ma swoje oparcie w opisie Ewangelistów, zaś pięć z nich: spotkanie z Matką, trzy upadki i spotkanie z Weroniką, przekazała nam tradycja.
Po Soborze Watykańskim II dla podkreślenia, iż odkupienie ludzkości dokonało się przez Misterium Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, często dodaje się stacje piętnasta Zmartwychwstanie, aby uwielbić zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią.
Już pierwsi chrześcijanie otaczali wielkim kultem miejsca uświęcone życiem i męką Jezusa Chrystusa. Po Edykcie Mediolańskim powstały na miejscach świętych kościoły i bazyliki, a procesje i pielgrzymki przypominały najbardziej dramatyczne wydarzenia męki Chrystusa. Tęsknota Kościoła zachodniego do odwiedzenia Ziemi Świętej wzrosła w okresie wypraw krzyżowych w XI-XIII wieku.
W roku 1320 franciszkanie przejmują protektorat nad miejscami świętymi w Jerozolimie i ustalają porządek odwiedzania "bolesnej drogi". Diariusze pielgrzymów, także polskich, są źródłem wiadomości o rozwoju tego nabożeństwa. Mówią o liczbie stacji i długości drogi. Termin Droga Krzyżowa wprowadził William Wey w roku 1458. On też wspomina o związanych z tym nabożeństwem odpustach. Liczba stacji nie była dokładnie ustalona, o czym świadczą wybudowane w okresie baroku polskie kalwarie z Zebrzydowską na czele. Tradycja czternastu stacji powstała prawdopodobnie w końcu XVIII wieku. Wspomina o tym francuski franciszkanin Jan od Jezusa w diariuszu z 1818 roku.
Nabożeństwo to stało się istotnym elementem pielgrzymek do Ziemi Świętej. Odpusty związane z odprawianiem drogi krzyżowej przyczyniły się do rozwoju nabożeństwa w formie czternastu stacji. Papież Innocenty XI w 1686 roku przyznał franciszkanom odpusty za odprawianie drogi krzyżowej. Benedykt XIII w 1726 roku udzielił prawa erygowania drogi krzyżowej we wszystkich parafiach, a odpusty związane z drogą krzyżową w Jerozolimie rozciągnął na cały Kościół.
W 1750 roku papież Benedykt XIV erygował drogę krzyżową w rzymskim Koloseum, a jej odprawianie w tym miejscu zyskało szczególny wymiar za pontyfikatu Jana Pawła II.
W Polsce pieśni o męce Pańskiej rozwijają się od XV wieku. Słynny Żołtarz Jezusów pochodzi z roku 1488. Misteria średniowieczne ilustrowały zdradę Judasza, zaparcie się Piotra i sądy Annasza, Kaifasza i Piłata. W okresie baroku kult męki Pańskiej zyskuje swój największy rozwój. W 1707 r. Gorzkie Żale otrzymują ostateczną redakcję, a pieśni: Ogrodzie Oliwny, Zawitaj Ukrzyżowany i Wisi na krzyżu stają się bardzo popularne.
W sztuce od XVIII wieku powstają wspaniałe cykle w układzie 14 - stacyjnym w Wenecji, Augsburgu, a także w Polsce. Monumentalne stacje na Wałach Jasnogórskich z 1900 roku, czy Droga Krzyżowa Mehoffera z 1930 roku w kościele krakowskich franciszkanów zasłynęły szczególną ekspresją.
W muzyce znajdujemy wiele motetów wielkopostnych stworzonych przez największych kompozytorów. Są oratoria ilustrujące ostatnie słowa Chrystusa na krzyżu. Nie było jednak dotąd cyklu wszystkich czternastu stacji opracowanych w formie oratorium. Droga Krzyżowa Mariana Sawy powstała z inspiracji ks. Kanonika Ryszarda Juraka, proboszcza parafii Św. Rodziny na Czubach w Lublinie i dyrektora Orkiestry Koncertowej Wojska Polskiego im. Stanisława Moniuszki płk Włodzimierza Liśkiewicza. Ks. Kanonik Ryszard Jurak jest także mecenasem realizacji dzieła. Wyboru tekstów dokonał ks. Kazimierz Szymonik. Jest to dzieło unikalne. Orkiestra, chór, sopran, baryton i recytator przez muzykę starają się zgłębić tajemnicę, którą zwiastuje Słowo. Teksty są zaczerpnięte głównie z Ewangelii, Proroków i Psalmów. Jest także kilka odniesień do nauczania Jana Pawła II, zwłaszcza o sumieniu. Modlitwy mają swoje wzory w liturgicznych modlitwach Kościoła, a końcowe śpiewy adoracyjne przy każdej stacji nawiązują do odprawianej w parafiach drogi krzyżowej.
Muzyka Mariana Sawy jest czytelna, choć pełna zadumy, refleksyjna, urzekająca głębią wyrazu. Przez zastosowanie skal arabskich nawiązuje do miejsc świętych w Palestynie. Urzeka bogactwem i równocześnie prostotą środków. Jest spójna w formie i wypływająca z tekstu, eksponująca bogactwo jego mistycznych odcieni.
Dzieło Mariana Sawy Droga Krzyżowa to oratorium o męce Pańskiej, a właściwie jest to bardzo piękne w formie i pogłębione przez muzykę wielkopostne nabożeństwo drogi krzyżowej. Nabożeństwo wspaniałe i wzruszające. Wysławia Mękę, Śmierć i Zmartwychwstanie Chrystusa, przez które dokonało się odkupienie.

ks. prof.Kazimierz Szymonik